Jæja, það er komið að því að láta í sér heyra eftir helgina, drullugóð helgi, hefði þó getað verið betra ef það hefðu verið fleiri á staðnum eins og í fyrra. Ég var á Akureyri og tjaldsvæðabannið fyrir átján til tuttuguogþriggja orsakaði það að helmingi færri voru en árið áður. Ekki það að tjaldsvæðabannið sjálft hafi komið eitthvað niður á mér, þar sem ég og Jón vorum bara á hótel ömmu og afa í vellystingum og Ásberg út í garði eitthvað að þykjast vera sautján ára.

Við komum á fimmtudegi, eða aðfaranótt föstudags, tjölduðum tjaldinu hans Ásbergs út í garði og förum inn að sofa. Daginn eftir var það Greifinn með Helgu og svo komu Sigurður og vinahópurinn hans eins og hann leggur sig, ég varð ýkt mikið góði gaurinn og opnaði tjaldsvæði í garðinum hjá ömmu og afa og allt pakkið tjaldaði þar. Ég og Jón tókum upp á því að lyfta og fórum í sal sem kallast „Vaxtaræktin“ og ég og Jón vorum einu mennirnir á svæðinu sem höfðum ekki verið að éta stera frá fæðingu. Ég nenni þó ekki að henda þessu svona leiðinlega upp eins og einhverri þreyttri ævisögu.

 

Hápunktar helgarinnar:

• Ásberg (skeggjaði gaurinn sem gæti verið þrjátíuogfimm ára en er alltaf með ýkt mikið skegg að þykjast vera sautján ára) fór frá því að ætla að kaupa tuttugu þúsund króna buxur og frá því að ræna tveimur þrjú þúsund króna buxum af útsölu, við Jón rétt skruppum frá og þá er Ásberg að fela sig inn í einhverri sportvöruverslun, þá hélt á tveimur gallabuxum sem hann hafði hlupið út með af útsölu þarna skammt frá. Við furðuðum okkur á þessu alla helgina, en Ásberg gerði sér lítið fyrir og gekk í þýfi alla helgina.

• Hitti yndið hana Ingibjörgu á föstudag í drykkju og vinkonur hennar. Fórum m.a. í Sjallann þar sem Alex Anderson var ekkert nema góður.

• Horfðum á He-Man and the Masters of the Universe með hópnum hans Sigga áður en við lögðum leið okkar niður í bæ laugardagskvöld, klárlega með betri myndum fyrr og síðar.

• Fórum á Capone þar sem Plugg’d voru druuuuuuullugóðir, Sigurður komst ekki inn, enda eina sem hann stundaði um helgina var að vera hent út af stöðum því hann hafði ekki aldur.

• Jón tók upp á því að láta Sigurð fá ökuskírteinið sitt til að komast inn, sem virkaði ekki, lögreglan fékk skírteinið og Jón fór og sagði að þroskaheftur frændi sinn hefði rænt því af sér og hlupið svo grenjandi í burtu þegar það var tekið af honum til þess að fá það aftur, sem virkaði!

• Einar Péturs kom og dróg okkur með sér í Sjallann á Stuðmenn þar sem við entumst í tíu mínútur.

• Næst var það Amour og það fyrsta sem við rákumst á var að Sigurði var hent út, ÞRISVAR (Já, hann hætti ekki að hlaupa inn).

• Karlmaður á aldur við föður minn réðst á mig og reyndi að ýta mér niður í jörðina því ég rakst á hann á leiðinni út úr sjoppu, fjöldi fólks reif okkur í sundur og gengu með okkur í sitthvora áttina, annars var ekkert annað en gaman fyrir utan þetta leiðindarfífl.

• Á Amour pikkaði Jón kappinn upp kerlingu, gaman er að segja frá því að kvöldið endaði í algeru getuleysi af hans hálfu.

 

 

Svo vil ég þakka fólkinu fyrir helgina, þá sérstaklega Jóni, Sigurði, Ásbergi, Ingibjörgu, Stefaniu (fyrir að nenna að þola bitra og fulla gaurinn á trúnó svo lengi) og ömmu og afa fyrir gistingu, góðan mat og fyrir að vera æðislegust yfir höfuð, svo vinahópnum hans Sigga.

Þorsteinn.

Ég hef lengi hugsað mér að opinbera móðurást mína og segja ykkur að hún sé hetjan mín. Ég meina, hversu þolinmóð manneskja þarftu að vera til að hafa þolað þvílíkt óbermi sem ég hef verið í gegnum mín rétt tæp nítján ár sem ég hef dregið andann? (Þess má til gamans geta að ég á afmæli eftir tólf daga). Móðir mín hefur alltaf veitt mér stuðning sama hversu erfiður ég var eða hvað ég gerði. Ég er nú enginn stórafbrotamaður en ég hef gert ýmislegt í gegnum tíðina sem ég er ekkert sérlega stoltur af.

Ég hugsa að listi sé mjög viðeigandi í þetta skiptið eins og í síðustu færslu. Þið sem ekki hafið þekkt mig það lengi fáið algjörlega að lesa aðra hlið á mér.

ﻩ Einhver félaga minni í sjöunda bekk útvegaði sér lykli að Holtaskóla og við gerðumst svo svalir að fara þar inn að næturlagi og éta allt sælgætið í nemendaráðsherberginu, að sjálfsögðu var þetta innbrot og skólastýra skólans upplýsti málið.

ﻩ Bakkavör á fiskvinnsluhús hér í Keflavík og efri hæð hússins var ónýt og unglingar fóru reglulega þar upp til ýmissa athæfa. Við ákváðum að fara þangað upp og sáum fullt af kössum og límmiðum sem við einhverra hluta vegna ákváðum að fara að kveikja í og slökkva í strax aftur okkur til gamans. Þegar við vorum á leið út úr húsinu aftur kveiknaði aftur í kassa útfrá glóð og ég og annar strákur hlupum inn til að reyna að drepa í kassanum, fljótt stóð allt herbergið í ljósum logum og eftir að ég fékk logandi kassa á höfuðið forðuðum við okkur.

ﻩ Verslunarútibú 10-11 hér í Keflavík var alltaf með opnar bakdyr á lagernum hjá sér fyrir aftan verslunina og við fórum oft í hópum og stálum ýmsu góðgæti og gosi. Þetta var yfir heilt sumar í áttunda bekk.

 

Eftir að hafa komist á forsíðu blaðs hér á Suðurnesjum (þ.e.a.s. fréttin um Bakkavör), verið tekinn í skýrslu á lögreglustöð bæjarins og ollið móður minni meiri vonbrigðum en ég bjóst við að ég hafi gert, þá ákvað ég að hætta þessari vitleysu, sem og ég gerði. Ég hélt áfram að æfa sund, þó ég hafi ekki verið auðveldasti einstaklingurinn á svæðinu og tókst mér meðal annars að vera vísað af sundmóti á Akureyri fyrir slæma hegðun og hafa stoppað í miðri grein á meðan keppni stóð, var ég allavega að vinn að því að verða betri maður.

 

Síðar hætti ég að æfa sund og hélt áfram að borða, ég hef alltaf verið þekktur fyrir að geta borðað meira en næsti maður og var fæðið ekki af hollari kantinum og blés ég út og varð níutíu og fimm kíló þegar á mest stóð. Mér var reglulega sagt hversu feitur og ógeðslegur ég væri orðinn af fólki sem ég þekkti og jafnvel þekkti lítið sem ekkert. Móðir mín sagði mér það líka á hverjum degi til þess að ég færi að reyna að gera eitthvað í þessu. Ég hafði alltaf verið að lyfta smá eftir að ég hætti og fór svo að reyna að hlaupa mikið til þess að grenna mig, hélt áfram að éta eins og brjálæðingur og vitaskuld breyttist ekkert. Það var ekki fyrr en einn daginn sem ég stóð á vigtinni og var níutíu og fimm kíló, þá ákvað ég að ég yrði ekki hundrað og tók þá ákvörðun að byrja að æfa sund aftur.

 

Ég mætti þangað feitur og drulluógeðslegur og fór að æfa og breytti mataræðinu mínu, ég hætti alveg að neyta áfengis á meðan (ekki það að ég hafi nokkurn tímann verið mikill drykkjumaður) og nammi og gos máttu missa sín. Ég fór strax að sjá mun og eftir tvo mánuði var ég búinn að missa tuttugu kíló, ég hélt áfram um sumarið og fljótt var ég orðinn grannur aftur og aðeins sextíu og sjö kíló. Ég hafði eitthvað byrjað að lyfta lóðum aftur og fljótlega sá ég hvað ég vildi í raun og veru gera. Ég hætti aftur að synda (eða mætti ekki aftur til æfinga eftir sumarfríið í enda sumarsins) og fór að einbeita mér að ræktinni.

 

Þorsteinn í byrjun ársins 2006.

 

Fljótlega fór það að ganga vel og fór ég að bæta við þyngdinni og í það skiptið ekki af fitu. Í dag er ég áttatíu kíló, lyfti fimm til sex daga vikunnar, borða meira en ég hef nokkurn tímann gert, en af rétta matnum og ætla mér engann veginn að detta í sama far og áður.

Þorsteinn sumarið 2007.

Þrátt fyrir mun betri lífstíl og miklar breytingar eins og sjá má á myndunum hérna í færslunni, þá varð ég enn og aftur fyrir miklum vonbrigðum þegar móðir mín spurði upp úr þurru hvort ég hafi einhvern tímann notað stera, ég spurði hana strax til baka hvort hún héldi að hún sæi virkilega ekki ef ég myndi byrja á sterum, en hún sagði til baka, ég meina, ekkert endilega að nota þá, bara prófað eina, kannski tvær töflur? Þetta var dagurinn sem móðir mín virkilega olli mér vonbrigðum og ég mun alltaf elska hvað hún hafði greinilega mikla trú á mér þennan daginn. Eða kannski er þetta eintóm biturð í mér!

 

Þorsteinn.

 

 

Það hefur margt drifið á dagana hjá mér síðan síðasta færsla leit dagsins ljós, margt gott, margt slæmt. Ég hugsa að ég hendi barasta upp tveimur listum, bæði góðum og slæmum.

Gott

ه Ég eignaðist loksins pening síðan ég byrjaði að vinna í sumar eftir mjög harðan vetur sem fátæki námsmaðurinn í stórskuld við móður sína.

ه Ég hitti ástkæran frænda minn í drykkju sem endaði niður í miðbæ Reykjavíkur, fyrir það fór ég meira að segja á minn fyrsta fótboltaleik í svona sex til sjö ár.

ه Ég komst að í annari vinnu áður en ég gekk af göflunum í eirðarleysinu hjá Húsanes, en þar vann ég við að halda húsi hreinu sem var hreinlega ekki neitt skítugt.

ه Ég bætti hressilega við fataskápinn minn, sem var alger nauðsyn.

ه Ég fékk langþráða fullnaðarskírteinið mitt, sem er framför, ég efast um að nokkur maður hafi trúað því að ég fengi svoleiðis stykki, nokkurn tímann!

ه Ég mun aldrei fá bringuhár (ekki einu sinni reyna að segja að ég sé bara bitur frændi).

ه Sú staðreynd að ég sé bíllaus leiddi tvennt gott af sér:

a) Ég eyði núll krónum í bensín og peningurinn virðist margfaldast.

b) Ég geng meira, en ég var ekki búinn að labba né skokka í heilt ár.

ه Það styttist óðum í verslunarmannahelgina, sem er að sjálfsögðu hápunktur sumarsins, Steini verður staddur á Einni með öllu á Akureyri.

ه Ég byrjaði að taka eftir því í byrjun sumars að ég kúka aldrei skemur en tvisvar og oftast þrisvar á dag, sem þýðir að brenslan mín er í þrusuformi, gott dæmi um þetta er að u.þ.b. hálfri mínútu áður en þetta er skrifað lagði ég niður mitt þriðja hlass í dag.

Slæmt

ه Ég komst að því endanlega þar sem nítján ára afmælisdagurinn minn nálgast óðum að ég mun aldrei fá skegg, takk pabbi.

ه Ég hitti fyrrum góðvin minn hann Þórð í Keflavík í fyrsta skiptið í hálft ár, endurfundurinn endaði svo að hann snéri svissinn á bílnum mínum úr hálslið og hann situr ennþá kyrrstæður á plani hér skammt frá.

ه Þar af leiðandi fékk ég bílinn hennar ömmu lánaðann í tvær vikur til þess að komast til vinnu, bremsan klikkaði í nokkur skipti og í eitt þeirra var ég aðeins metra fyrir aftan bíl, það endaði svo að ég bjargaði því eins vel og ég mögulega gat, ég beygði frá bílnum en rispaði bílinn hennar ömmu á girðingu.

ه Þar fjúka sextíu tonn í peningum þegar ég fæ útborgað næstu mánaðarmót, sem á örugglega eftir að orsaka það að ég verði bitri, fulli og drulluleiðinlegi maðurinn alla versló.

ه Ef það líður ákveðinn tími frá því að ég fer í hárlitun, þá virðist hárið á mér lýsast upp og verður einhvern veginn dökkt en rauðleytt, að verða ginger er ekki eitt af lífsmarkmiðum mínum.

ه Það er að nálgast júlílok og einhvern veginn tókst mér að eiga sjöhundruðfjörutíuogþrjár krónur í heildina eftir.

ه Vegna einskærrar fjárhagslegrar heppni þetta sumarið þá dó Þjóðhátíðarferðarhugmyndin mín við fæðingu, ætli það verði ekki næsta ár bara.

ه Mér var ekki boðið með fjölskyldunni til Spánar í tvær vikur, satt að segja var þvertekið fyrir það að ég fengi að koma með.

ه Mér tókst að gleyma því að fara með skattkortið mitt frá Húsanes upp á flugvöll og missti þar af leiðandi fimmtíu tonn sem ég hefði fengið beint í vasann, æðislegt.

Ætli ég segi þetta ekki barasta gott í bili, ég mun bæta inná þetta ef ég man eftir einhverju fleiru, annars hendi ég ef til vill upp öðru svona þegar allt sumarið er liðið, á þeim lista stefni ég að því að hafa ekkert nema gott. Megið þið hafa upplifað skemmtilegra sumar en ég.

Þorsteinn.

Ég held það sé kominn tími á blogg og að þessu sinni verður það tileinkað öllum þeim ýkt mikið yngri gellum sem standa við Hafnargötuna á kvöldin á háannatíma rúntsins og bíður þess að vera pikkaðar upp af spólgröðum gæjum á flottum bíl sem sjá ekki út um rúðurnar hjá sér fyrir greddumóðu. Ég veit ekki hvað fór úrskeiðis, en það litla sem ég veit að í gær þegar ég var í sakleysi mínu á ísrúnt, kom ég auga á tvö svona stykki sem stóðu stjarfar sem styttur á sama staðnum (beint á móti Ránni ef einhverjir áhugasamir gæjar vilja athuga hvort þær séu þarna ennþá) í líklegast svona klukkutíma, ef ekki meira. Þær voru stífmálaðar, klæddar eins og gleðikonur og ef mér missýndist ekki, að veifa og blikka fólkið sem renndi þarna framhjá í sakleysi sínu. Ég kippti mér þó ekkert upp við þetta, þar sem þetta er svo ósköp algengt þessa dagana, fyrr en Þórhildur sagði mér að þessar gellur væru í áttunda bekk.

 

Þið spyrjið ykkur eflaust hvaða sjúku menn myndu pikka upp nýfermdar stelpur upp úr götunni klæddar eins og gleðikonur? Ég veit ekki heldur hvers vegna þetta hefur aukist svona verulega síðustu ár, en vitur kona sagði mér að vændi væri lögleg á Íslandi í dag svo lengi sem konur væru ekki að framfleyta sér á þeim peningum sem þær fengju á kynlífsstarfseminni, kannski er þetta þess vegna.

 

 
Ég gæti trúað því að þetta yrði helsta aðferð meistara Lúðvíks ef hann ætlar að fá sér bílprófið einhvern tímann fyrir þrítugt. Það er reyndar góð saga á bakvið þetta hjá mér og ég hef lítið betra að gera en að segja ykkur frá því. Ég og félagi minn vorum á rúntinum og Lúðvík sat aftur í hljóður eins og venjulega, ég ákvað að gera mína fyrstu tilraun til þess redda Lúðvíki kæró og við pikkuðum upp þessa ýkt mikla yngri gellu ljósku og settum hana aftur í til hans, það fór þó ekki eins og ég hafði séð það fyrir mér og hún fór út stuttu seinna aftur.

 

Ég tek það skýrt fram að mér tókst þetta ætlunarverk seinna, en á helgina eftir Ljósanótt 2006, þá missti Lúðvík sveindóminn með konu sem ég bauð í heimsókn undir hans nafni á msn og tek til mín allan þann heiður sem hægt er að taka þar sem þau eru ennþá í lukkulega sambandi.

 

Hér fyrir ofan má sjá hvað ég er að meina. Ég leitaði heillengi af þessu og fann ekki betra dæmi, en ég reyndi allavega og það er fyrir mestu. Tek það fram í leiðinni að ég tek enga ábyrgð á biturleika þeirra á myndinni ef þær rækjust á þetta.

Þorsteinn.

Ég tók þá æðislegu ákvörðun þar sem ég hefði ekki um neitt annað betra að blogga að leita uppi metnaðarfullt fólk og sýna ykkur.

http://www.mbl.is/mm/frettir/frett.html?nid=1251219 - Hvort sem metnaðurinn hafi verið að eignast barn eða vinna sig hratt upp í starfi, þá var þetta engu að síður metnaður.

http://www.youtube.com/watch?v=JUP9Jm9SqvY - Metnaðurfullur náungi sem fær fjöldan allan af konum til þess að skrifa undir lista til þess að enda kosningarétt þeirra. Fyrir ykkur sem eruð illa að ykkur í ensku þá er women's „suffrage“ ekki þjáningar kvenna heldur kosningaréttur þeirra.

http://msnbcmedia1.msn.com/j/msnbc/Components/Slideshows/_production/ss_050412_spears/ss_070219_britney_mw01.widec.jpg  - Það hlýtur að vera metnaður að reyna svo margar aðferðir til þess að fá athygli.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1256220 - Metnaður í þeim konum sem ætla ekki að vera síðri ungum piltum í ofsaakstri.

http://www.youtube.com/watch?v=JUP9Jm9SqvY - Metnaðurfullur náungi sem fær fjöldan allan af konum til þess að skrifa undir lista til þess að enda kosningarétt þeirra. Fyrir ykkur sem eruð illa að ykkur í ensku þá er women's „suffrage“ ekki þjáningar kvenna heldur kosningaréttur þeirra.

http://www.youtube.com/watch?v=eVzyD8DihZM - Silvio Belusconi, þarf maður að segja meira?

Og að sjálfsögðu bara handa þér Helga

http://i27.photobucket.com/albums/c189/helga-91/HPIM1210-vi.jpg - Reynið þið að fá keppnisbann fyrir það eitt að vera í heitapottinum.

Þorsteinn.

Mig hefur klæjað í fingurna upp á síðkastið að segja ykkur frá hinum mikilfenglega manni sem hefur verið að lyfta í Perlunni síðustu vikur. Ég hef ekki hugmynd um frá hvaða landi hann er né hvað hann heitir eða nokkuð annað um hann.

Þegar hann kom fyrst stóð hann við spegilinn á sokkunum og í peysu og buxum að gera hnébeygjur án nokkurar stangar né lóða beint fyrir framan spegilinn, urrandi eins og hann væri að reyna að slá heimsmet.

Næst þegar hann kom gekk hann um með belti í hinum ýmsu æfingum sem það þarf ekki og á milli æfinga gekk hann um og andaði eins og hann væri að anda í síðustu fimm skiptin sín, urrandi inn á milli jafnvel þótt hann væri ekki einu sinni í miðri æfingu.

Í það þriðja skipti sem ég og eðlupabbinn sáum hann inn í salnum var hann gera hnébeygjur og hinar ýmsu æfingar með örlitlar þyngdir, með belti, urrandi og andandi eins hátt og hann mögulega gat til þess að reyna að beina smá athygli að sér.

Þegar hann er að æfa fer hann í og úr skónum eins og hann sé að ganga inn og út úr húsi einhverstaðar og tekur þessar æfingar í skóm og hinar án þeirra, eins og það skipti nokkru bölvuðu máli hvort hann sé í þeim eða ekki. Svo er okkur litið til hans um daginn þegar hann var að undirbúa sig fyrir æfingu og var að reima skóna sína og var að gera það svo þéttingsfast að hann var byrjaður að urra eins og hann væri að gera hnébeygjur með 300+ kg eða eitthvað álíka. Við störðum á hann og hann lét eins og það væri fullkomlega eðlilegt að urra eins og eitthvað dýr út í horni við að reima skónna sína. Það besta við hann hingað til er þessi krukka sem kemur alltaf með með sér inn í lyftingarsalinn, lítil krukka, alltaf lokuð og full af vatni eða allavega einhverjum vökva sem er glær eins og vatn. Hann opnar krukkuna aldrei, hann tekur hana ekki einu sinni upp, hann kemur bara með hana inn, leggur hana á gólfið og tekur hana svo með sér þegar hann fer út.

Stórkostlegur náungi.

Þorsteinn.

Alltaf gleymi ég mér og held ég að það sé klárlega kominn tími á smá blogg.

Eins og einhverjir vita þá var fyrsta froðuballið á landinu haldið á skemmtistaðnum Trix á miðvikudaginn síðasta og að sjálfsögðu misheppnaðist það og eftir klukkutíma rafmagnsleysi þegar vélinni var loksins komið í gang, náði hún aðeins að dæla smá froðu yfir þá sem allra næst henni stóðu og niður í gólf og í stað þess að baða liðið í froðu, þá bleytti hún alla í fæturna í staðinn. Það verður þó að segjast að það var alveg ágætt á ballinu þrátt fyrir þetta.

Ég steingleymdi því síðast þegar ég skrifaði eitthvað hérna að segja frá manni að nafni Pétur, gjarnan kallaður PéturG eða Mörgæsin eftir sínu undurfallega göngulagi. Pétur byrjaði/byrjaði ekki ökuferil sinn á því að falla í verklega bílprófinu með því að fara öfugu megin á einhverri götunni sem er líklegast erfiðara að gera heldur en að fara réttu megin. Eftir að hafa fengið bílprófið í annari tilrauninni og verið akandi um í tæpa viku tókst honum að bakka á kyrrstæðan bíl sem var 5-7 metrum í burtu. Þegar hann var spurður hvernig hann fór að þessu þá sagðist hann ekki hafa séð bílinn en þegar hann fór utan í hann var hann ekki einu sinni byrjaður að fara til hliðar þrátt fyrir að hafa verið lööööngu kominn út úr stæðinu.

Ekki nóg með þennan fyrsta árekstur þá lauk óhappasögu Péturs ekki þar en þegar hann ákvað að fylla tankinn á bílnum sínum í sjálfsalanum til þess að athuga hvað bíllinn eyddi miklu og hversu lengi fullur tankur entist. Þegar tankurinn var fullur en Pétur hafði ennþá 500 kall í vélinni og var að undrast á því af hverju dælan stoppaði alltaf þegar hann reyndi að dæla restinni inní, ekki vitandi það að tankurinn væri hreinlega stútfullur, sagði ég honum í gríni að prófa að dæla á götuna og athuga hvort dælan myndi stoppa þá og áður en ég gat sagt annað var Pétur búinn að dæla um lítra af bensíni á götuna við dælurnar.

Annars er ekkert gífurlega mikið í fréttum svo ég segji þetta bara gott.

Þorsteinn.

Góðan og blessaðan daginn gott fólk, það hefur sýnt sig aftur og aftur og aftur hvað ég steingleymi þessu blessaða bloggi alltaf og gleymi að blogga reglulega en ég ætla að breyta því á næstunni, þ.e.a.s. ef maður verður var við að eitthvað fólk sé að lesa þvæluna hérna.

Hvert er heimurinn að fara í dag þegar strákur í Svíþjóð lætur lífið við slagsmál við tvo aðra drengi um síðasta eintakið af World of Warcraft leiknum, eða þegar Kóreska parið sem fór á Netkaffi og spilaði World of Warcraft og ungabarnið dó úr vatnsskorti á meðan, þetta er svo meira en sjúkt.

TEKIÐ ÚT.

Þorsteinn.

Jæja, ég held það hafi klárlega verið kominn tími á bloggsíðuskiptingu eftir að hin skærbleika barbie síða fékk að standa uppi nokkrum árum of lengi, en þar sem hugmyndaskortur kom við sögu fékk hún einungis að halda sama mikilfenglega og frumlega nafni huh.

Ég mun vera staddur á Akureyri og hef verið það síðan 27.des og áætluð heimkoma er einmitt á morgun. Það er vægast sagt búið að vera æðislegt hérna á Akureyri við það að gera ekki rassgat og éta góðan mat í boði ömmu og afa og maður þorði ekki annað en að skella sér í laugina svo maður færi ekki feitur og fallegur heim eftir nokkra daga í vellystingum. Að sjálfsögðu má ekki gleyma að nefna það að ég hitti að sjálfsögðu indælu vinkonur mínar á meðan ég var hér, þær Helgu, Ingibjörgu og Sessa, fékk mér Greifapizzu og át Brynjuís, sem eru klárlega þrír ómissandi hlutir þegar ég kem norður.

Ég ætla ekki að hafa þetta mikið lengra og að sjálfsögðu eru ekkert nema leiðindi framundan þar sem skólinn byrjar eftir rúma þrjátíu klukkutíma heima í hinum "sískemmtilega bæ" Keflavík.

Steini.